 |
Het M-IP station laat voor een buizenvoortrap goede resultaten zien. De absolute ruisvloer ligt laag maar wel duidelijk hoger dan die van de ‘naakte’ iPod. De frequentierespons is ook bewust of onbewust, dat weet ik niet, een beetje ronder gemaakt wanneer we bij de hogere frequenties aankomen met een -1,3dB op 20 KHz, waar de iPod lijnuitgang liniaalrecht is. De vervormingsresten in het FFT spectrum zien we -65 dB voor de eerste harmonische en -76 dB voor de tweede, dat zijn mooie waardes. Van geluidsmanipulatie op wat voor manier, is geen enkele sprake.
|
|
|
De frequentierespons is uitstekend met het -3 dB punt op ongeveer 120 kHz. De versterker heeft een behoorlijk vermogen. Met beide kanalen tegelijk uitgestuurd ligt de grens op 23,63V in 8 Ohm bij een vervorming van 1%, goed voor bijna 70 Watt. Bij een straffere 4 Ohm belasting wordt het 1% punt getipt bij 20,23V, of 102,3 Watt. De eindtrap en voeding hebben genoeg reserve. Met de volumeregelaar helemaal open gedraaid blijkt dat het maximale vermogen met 350mV aan de ingang gehaald wordt. Dat geeft aan dat de volumeregelaar vaak in de onderste regionen gebruikt zal worden. En daar is juist de gelijkloop tussen de kanalen is minder goed dan wenselijk. In de ‘8-uurstand’ is het kanaalverschil 0,8 dB. De RIAA-curve blijft netjes binnen +/- 0.5 dB, voor beide kanalen. Het FFT spectrum is een beetje grillig, maar wel redelijk mooi aflopend, met een voorkeur voor de niet schadelijke even harmonischen. Al met al een mooi meetrapport.
|
|
