 |
De Micromega Aria is niet alleen een bijzondere speler waar het het uiterlijk betreft, ook na de meetbank valt er weinig op aan te merken. De frequentierespons is kaarsrecht tot 5 kHz en loopt dan heel langzaam, zonder enige onregelmatigheid, af naar -0,3 dB bij 20 kHz. Perfect dus. De vervorming is bijzonder laag. Bij uitsturen op -0,5 dBFS liggen de eerste en tweede harmonischen op resp. -108 en -118 dB. De intermodulatievervorming laat ook geen kritiek toe. Met de dubbele meettoon van 18 en 20 kHz is er geen enkel residu van de verschilfrequentie terug te zien. Het FFT plaatje met een harde 11,025 kHz testtoon om jitterresten zichtbaar te maken is niet minder perfect. Er komt gewoon weer geen enkel piekje boven de ruisvloer uit, die op zichzelf al heel laag ligt.
|
|
|
De Aria kwam alleen maar even langs voor een meetrapport maar natuurlijk heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt om er ook nog muziek mee te luisteren. Het eerste dat opvalt, en wat verder niets met de muzikale kwaliteiten te maken heeft, is de enorm snelle responstijd na het sluiten van de zware klep. Het deksel gaat dicht en meteen is de TOC (table of contents; de inhoudsopgave van de cd) ingelezen. Dat zijn we een beetje ontwent sinds het merendeel van de spelers een dvd-loopwerk als basis gebruikt. Al bij de eerste schijf blijkt de Aria een prachtspeler, eentje die zich onderscheid van de grijze massa. Het geluid leeft, heeft kracht en een mooie transparante weergave. Het was helaas een korte kennismaking, maar wel eentje om te onthouden. Een erg mooie speler, muzikaal én technisch.
|
|
