 |
De frequentierespons van de versterker is ruim, met het –3 dB punt in het hoog op 110 kHz. Het 20 Hz punt ligt op –0,4 dB. De frequentierespons wordt nauwelijks zichtbaar beïnvloed door de stand van de volumeregelaar.
De vervorming is laag door hele frequentieband met een gemiddelde onder 0,04% THD+n. Daar is de eerste harmonische nog voor een groot deel ‘schuldig’ aan. De eerste harmonische piekt op –80 dB. Fraaie waardes. Aan de 50 en 100 Hz resten is te zien dat één buisje wat meer brom uit de voedingtrafo oppikt dan het andere, dat een paar cm verder weg staat. Maar de cijfers van –67 en –74 dB zullen weinigen aanleiding tot bromklachten geven. De voedingrimpel van 100 Hz is goed genoeg onderdrukt met het minste kanaal op –74 dB.
Op de meetbank komt het tot 9,6 volt en 8,2 volt in resp. 8 en 4 Ohm. Goed voor 11,5 en 16,8 watt, gemeten op het 1 % THD+n punt. De ingangsweerstand is 95 kOhm.
|
|
|
Het iPod station is een ander verhaal. Vergeleken met een Apple dock is de vervorming beduidend hoger en ligt de ruisvloer veel hoger. De klankregeling kan echt veel beter. In de middenstand gaat alles nog prima, valt er niets op de frequentierespons aan te merken. Maar als de regeling actief wordt, gaat de boel, inclusief het zo gevoelige middengebied aan de haal. De bass regeling is het ergst, met z’n vreemde bult op 170 Hz. Hiermee wordt de iPod muziekweergave echt niet beter. Niet gebruiken dus deze klankregeling.
|
|
