 |
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
Van de Noordzee naar de Maas
North Sea Jazz festival verhuist
|
|
|
|
|
|
Tekst en foto: Rob Becker
|
|
|
|
|
|
Ieder jaar als ik over het grootste Nederlandse muziekfestival schrijf word ik door het puristische gemor om me heen weer gedwongen aandacht te schenken aan het feit dat het North Sea Jazz festival geen strikt ‘jazz only’ gebeuren is. Het lijkt veel mensen niet te zijn opgevallen dat het dat strikt genomen nooit is geweest. Oprichter Paul Acket –vooral muzikaal bezeten maar ook niet helemaal gespeend van zakelijk inzicht- heeft van meet af aan ruimte gemaakt voor aanverwante stijlen als aanvankelijk vooral diverse soorten blues en Afrikaanse muziek. En het is nu eenmaal zo dat de pop regeert in de platenhandel en als popsterren een haasfunctie krijgen in de driedaagse muziekmarathon en zo nieuw publiek naar jazzmuziek lokken dan is dat een praktische en niet onprettige bijkomstigheid. Kortom: laat maar komen die verwante soul, rock en pop. Puristen kunnen er desgewenst omheen laveren en liedjesliefhebbers kunnen zich wagen aan eigengereide improvisaties over rake akkoordenschema’s. Waarvan akte.
|
|
|
|
|
|
Twee dingen vallen op aan North Sea Jazz 2006 (bekt goed!): het programma is net als het meest recente Pinkpop (niet toevallig ook een Mojo-festival) sterk bezet, en het is niet langer in Den Haag. Dat laatste vind ik vreselijk jammer: alleen al de naam maakt Den Haag (de enige aan de Noordzee gelegen Nederlandse grote stad), tot de genetische thuishaven. ‘Op' North Sea Jazz moet je de meeuwen kunnen horen op het open middenterrein, en in geval van vermoeidheid ligt Scheveningen verlossend dichtbij. De combinatie van strandpaviljoen en festival houdt me al jaren op de been. B&W van de residentie hebben hun kansen echter zelf verkankerd (zoals ze daar zeggen): een deel van het congrescentrum moet om de waardevolle grond plaats maken voor de nieuwe vestiging van Interpol. Het festival koos vervolgens eieren voor zijn geld in het Rotterdamse Ahoy. De naar rivieren genoemde zalen in de Maasstad zullen zeker toereikend zijn, de parkeerfaciliteiten zijn beter, dus voor het gros van het publiek komt het wel goed. Jammer is wel dat Ahoy in een wat sfeerloze wijk ligt en artiesten en journaille zullen moeten wennen aan het feit dat de hotels niet meer naast of tegen de ‘venue’ aanliggen. Of de voor het festival karakteristieke ontmoetingen en familiaire sfeer achter de schermen behouden blijven waag ik daarom te betwijfelen.
|
|
|
|
|
|
Laat ik wat potentiële hoogtepunten van het programma noemen.
|
|
|
|
|
|
Onmogelijk om te missen is dit jaar Branford Marsalis die terecht de status van ‘Artist in Residence’ heeft gekregen. Zijn brede kijk op muziek en muzikale vermogens die die van zijn broer bijkans evenaren, maken hem al jaren voor mij de meest interessante saxofonist van deze tijd. Zelf zal hij onder meer spelen in een tot de essentie teruggebracht trio met Eric Reves (bas) en de legendarische drummer Roy Haynes (inmiddels 81). Het is een opmerkelijke parallel met het concert dat zijn broer Wynton negen jaar geleden gaf met die andere legendarische drummer Elvin Jones. Met het Rotterdams Philharmonisch orkest zal Marsalis een modern klassiek programma spelen met werken van onder meer Milhaud en Villa-Lobos. Opnieuw speelt hij ook een volledige versie van ‘A Love Supreme’: een uitgelezen kans voor hen die zijn gedenkwaardige uitvoering in het Amsterdamse Bimhuis, drie jaar geleden (of het eenmalige origineel van componist-saxofonist John Coltrane zelf) hebben gemist. Marsalis is inmiddels ook het creatieve geweten van een eigen label en hij geeft een aantal van ‘zijn’ artiesten de ruimte om op het festival te spelen. Let u naast pianist Joey Calderazzo (solo), de fameuze drummer Michael Carvin, saxofonist Miguel Zenón vooral op de jonge gospel-, blues- en jazz-zanger/gitarist Doug Wamble (hij speelt op twee dagen). Het is alleen erg jammer dat Marsalis de gelegenheid niet heeft aangegrepen voor een reünie van zijn ‘Buckshot LeFongue’ ensemble dat hip hop, soul en jazz vermengde. Dat project lijkt achterin de vrieskast te zijn beland. Gelukkig is er trompettist Roy Hargrove die met zijn RH-Factor in vergelijkbare stijl een alternatief en soelaas biedt.
|
|
|
|
|
|
De viool hoor je nog zelden als jazzinstrument. Regina Carter houdt de vlam gelukkig meer dan brandend: als geen ander laat zij horen hoezeer het kleine strijkinstrument geschikt is voor jazzmelodieën, swing en improvisatie. De geweldige muzikante, waar u naar het zich laat aanzien binnenkort meer over gaat lezen in Vi-fi, komt met haar kwartet dat naast de ritmesectie plaats biedt aan de klarinet van Greg Tardy die opvallend fraai mengt met Carter’s viool.
Er zijn meer ongebruikelijke jazzinstrumenten te horen in het Franse orkest Belmondo: fagot, hobo en Franse hoorn bijvoorbeeld. Het orkest speelt zogenaamde Third Stream-muziek: een vermenging van moderne jazz en klassieke gecomponeerde muziek. Het orkest treedt op met Yusef Lateef (ook alweer 85!) die veel van dergelijke muziek componeerde – hij noemt het ‘autophysiopsychic music’- en naast tenorsax ook hobo, fagot, fluit en exotische instrumenten als bamboefluit, shanai, argol, sarewa en shofar bespeelt.
|
|
|
|
|
|
Voor hen die het North Sea gebruiken om wat non-jazz musici te beluisteren is er een sterk programma, ik zei het al. Op de openingsvrijdag is er de zeldzame gelegenheid het genie Randy Newman te zien. Hopelijk speelt hij naast zijn onnavolgbare liedjes ook wat van zijn prachtige filmmuziek. Britse pretfunk is er van Jamiroquai en als u echt niet van jazz houdt kunt terecht bij vreemde eenden Paul Weller en Tracy Chapman.
|
|
|
|
|
|
Soul is er traditiegetrouw natuurlijk ook. Veel wordt verwacht van de powerstrot van Leela James, maar ik kijk vooral uit naar de nog altijd erg ondergewaardeerde Bilal, de ‘Soul Queen of New Orleans’ Irma Thomas, producer-rapper Kanye West en uiteraard de op het laatste moment aan het programma toegevoegde Erykah Badu (foto). Toegegeven: vrachten vol briljante liedjes heeft deze piepkleine vocaliste de wereld niet geschonken, maar haar veelzijdige stem is subliem en haar podiumprestaties zijn opzwepend, zwoel, en droog-groovy.
|
|
|
|
|
|
|
Haar eerste optreden op het NSJ-podium, vijf jaar terug, liet de grote Statenhal bijkans smelten. Op het moment van schrijven is de bezetting van haar band nog niet bekend gemaakt, maar aangezien la Badu zich tegenwoordig op het podium begeeft met leden van The Roots en Wendy & Lisa, is er alle reden om met gekruiste vingers af te wachten.
|
|
|
|
|
|
Ook het optreden van vocaliste Jhelisa, waarover meer in Vi-fi #14, is er een om naar uit te kijken. Zij geeft een unieke draai aan gelijke delen soul, gospel en jazz en haar nogal eclectische nieuwe album ‘A primitive guide to being there’ maakt de verwachtingen hooggespannen.
|
|
|
|
|
|
Veel interessants is te verwachten van de Senegalese Cheikh Lô, een rijzende ster die de status van zijn ontdekker Youssou N’Dour begint te benaderen en die geliefd is om zijn cross-over van de West-Afrikaanse polyritmiek met flamenco en latin uit Brazilië en Cuba.
|
|
|
|
|
|
Wilt u nog even ‘op Cuba’ blijven, bezoek dan de grotendeels Nederlandse, maar ook in Midden-Amerika razend populaire en gerespecteerde Cubop City Big Band van Lucas van Merwijk, voor de gelegenheid met zang van Izaline Calister, Yma America, Miguel Montenegro en feestbeest Lilian –Zuco103- Vieira. Of neem geschiedenisles bij Israel ‘Cachao’ Lopez, de legendarische vernieuwende bassist uit Cuba die aan de wieg stond van de Son en de Mambo.
|
|
|
|
|
|
Sluit ik af met het belangrijkste nieuws: er is opnieuw fantastische flamenco te zien op North Sea. Naast de ook in ons land zeer populaire gitarist Vicente Amigo die speelt met het Metropole orkest onder leiding van Vince Mendoza komt God zelf: Paco DeLucía. De meest legendarische flamencogitarist ooit is hoogst zelden in ons land te zien. Als vernieuwer én bewaker van de traditie is de zowel technisch als dramatisch ongenaakbare DeLucía, de grootste ‘must-see’ van het festival. Hij komt ook nog eens met een sterke band met daarin onder meer percussionist El Piraña (die was er vorig jaar ook al) en de charmante zangeres Montse Cortés (die eerder alleen in een beschamend kort en weggedrukt voorprogrammaatje in Amsterdam mocht spelen).
|
|
|
|
|
|
Voor precieze programmering, inclusief laatste wijzigingen en achtergrondinformatie:
www.northseajazz.nl.
|
|
