Terugblik: Imac als DVD recorder

Ik heb bijna elke computer onderhanden gehad: Sinclair’s, Commodore’s, kortstondig een Kaypro CP/M computer, MS-DOS computers vanaf versie 2.1 tot Windows, bijna alle versies van Windows en zelfs wat Linux, de gratis versie van Unix. Maar tot twee jaar geleden dus geen Apple Macintosh. Vermoedelijk ligt de reden in de hoge prijs die Mac’s jarenlang sierden. Later had het wellicht ook wel te doen met de Elite Wereld die Macintosh-gebruikers om zich heen creëerden.

Een hoge mate van arrogantie en superioriteitsgevoel gingen daarmee gepaard. Alleen Macintoshes liepen nooit vast, kenden geen problemen en waren kinderlijk eenvoudig te bedienen. Ik wist wel beter, ook Apple bouwt gewoon computers en elke computer heeft een besturingssysteem nodig. En dat van Apple kende ook zijn problemen.

OS

Windows NT en nog meer Unix, dat waren besturingssystemen die erg stabiel waren, de rest was behoorlijk mee te werken als je er verstandig mee omging. Maar zowel NT als Unix vergen veel kennis en zijn voor mensen die voor wie het niet dagelijks werk is moeilijk te onderhouden. Toen Microsoft met Windows 2000 kwam, werd werken met computers voor de leek een stuk aangenamer. Gebaseerd op NT was het erg stabiel terwijl de gebruikersinterface behoorlijk overeenkwam met Windows 98. Onderhoud kwam ineens binnen bereik van de normale mens.

NeXT

Een van Apple’s oprichters, Steve Jobs, had onder druk van de commerciële krachten binnen Apple het bedrijf verlaten. Hij startte in 1989 de ontwikkeling van zijn eigen computer en besturingssysteem NextStep, gebaseerd op Unix. Maar in 1993 sloot hij dat hoofdstuk af, zich realiserend dat een klein bedrijf nooit concurrerende hardware kon maken. Dus concentreerde hij zich op de ‘soft-side’, heet NeXTSTEP operating systeem (vanaf toen OpenSTEP geheten). Maar in 1996 neemt Jobs contact op met Apple, verkoopt NeXT aan Apple en wordt onbezoldigd adviseur bij het bedrijf dat hij oprichte. Het gaat slecht met Apple en hij krijgt het voor elkaar dat Microsoft $150 miljoen aan Apple aandelen koopt en een nieuwe Apple versie van MS Office maakt. Vervolgens stapte de toenmalige directeur op en Jobs accepteert zijn stoel voor het salaris van $ 1 per jaar. En met succes. Zijn eerste zichtbare stap was de introductie van de iMac, een vrolijk gekleurd ‘ teeveetje’ dat niet slechts de monitor was maar de hele computer. Alleen een toetsenbord en een muis aansluiten en je kon van start.

Een floppy drive vond Jobs overbodig in tegenstelling tot een eenvoudig te realiseren verbinding met internet (zijn NeXT machines hadden ook al geen floppy drive). Dat was mogelijk gemaakt door het ingebouwde modem of kon via de standaard aanwezige netwerkpoort met een kabelmodem of ADSL modem gebeuren. Bovendien zag de iMac er niet uit als een archiefkast van de Stasi, zoals de rest van de computers op de markt. Andere Apple’s zouden deze vormgeving gaan volgen. De tweede – voor mij – opmerkelijke stap was de aankondiging van OS X, uit te spreken als Oo eS Tien. Dit besturingssysteem is gebaseerd op, jawel, Unix. Maar zou dezelfde makkelijke gebruikersinterface hebben als eerdere Apple besturingssystemen. In feite een logisch vervolg op Jobs’ NeXT avontuur. Sterker nog, als je Job’s presentatie van NeXTSTEP OS ziet – er zwerft een video van op het web – dan zie je dat OS X heel erg veel lijkt op NeXT. Dus was ik toen best geënteresseerd in wat praktijkervaring met Apple’s iMac G4. Ondertussen is de G4 vervangen door de G5 en is de gratis meegeleverde software ook al weer wat stappen verder zodat ik dit verhaal heb geactualiseerd.

iMac G5

Was de eerste iMac –iMac G3 voor ‘Mac-heads’- al opzienbarend, de begin 2002 geïntroduceerde iMac G4 was dat helemaal. Een witte halve ronde bol met een doorsnede van ruim 27 cm bevat de computer en de optische drive. Afhankelijk van de uitvoerig was dat een cd-brander of een dvd-r brander. En, inderdaad, geen floppy drive. Wel weer voorzieningen voor internet. Op de bol was een fraaie chromen arm gemonteerd met aan het eind een 15 of 17 inch LCD paneel van hoge kwaliteit (Philips). Maar het leven van een computer is kort, dus werd in 2004 weer een nieuwe iMac geïntroduceerd: de iMac G5. Op het eerste gezicht denk je alleen een wat dikke LCD-monitor te zien. Maar wat je ziet, is de totale computer. Een smetteloos wit frame bevat het LCD-scherm – wederom van uitstekende kwaliteit – én een supersnelle G5 computer. Want niet alleen de processor is snel, dit keer draait ook de ‘frontside bus’ op eenderde van de processorsnelheid, dus 600 MHz voor de huidige 1,8 MHz modellen en 667 MHz voor de 2GHz modellen.

Bij de iMac G4 was dat 166 MHz. Er zijn twee beeldmaten: 17″ (1140 x 900 pixels) en 20″ (1680 x 1050 pixels), beide zijn ‘breedbeeld’-schermen dus. Ik had de beschikking over een 20″ model met een 2 GHz processor en een draadloos (Bluetooth) toetsenbord en muis en een 54 Mbps draadloze netwerkkaart (conform IEEE 802.11g oftewel Wi-fi) onzichtbaar weggebouwd. Zowel Bluetooth en Wi-fi zijn standaard op alle modellen. Het enige snoer dat nog naar de iMac hoeft is een netvoeding! Nou ja, ik wilde toch ook wel mijn scanner en printer aansluiten maar die laatste had ook aan het basisstation (voor draadloos internet) aangesloten kunnen worden. Die aansluitingen zijn aan een kant op de achterzijde te vinden: audio in- en uit, video (composite en S-video)- en DVI-uit (via verloopkabeltjes die je los moet kopen), drie USB2 aansluitingen, twee FireWire 400 poorten, een 1Gbps ethernet aansluiting en een telefoonaansluiting voor het interne modem. Standaard is een 250 GB drive aanwezig (op de kleinere modellen 160 GB) en 512 MB RAM. Ook was een dual layer dvd-brander aanwezig. Deze bevindt zich in de rechter zijkant en is een zogenaamde ‘slot loading drive’ zoals ook bij autoradio’s wordt gebruikt.

Digital Hub

Jobs is expliciet als het gaat om de functie van de computer in het moderne huishouden. Nee, wees niet bang, u hoeft er geen boodschappenlijstjes mee te maken als u dat niet wilt. Zijn visie is dat tegenwoordig veel informatie, ook in het gezin, digitale vormen aanneemt. Denk aan films, foto’s, audio, de agenda, e-mail, het maken van muziek, etc. De computer staat in het centrum van al deze toepassingen. Muziek, digitale foto’s en film kun je op de computer bewerken en opslaan, dus moet de computer hierop aangepast zijn. Vandaar dat elke Apple nu standaard wordt geleverd met hardware en software om dit te doen: iTunes voor MP3 of ongecomprimeerde muziek, iCal voor de agenda, iPhoto voor de foto’s en iMovie en iDVD voor de digitale film. Verder wordt Garageband meegeleverd, een soort van geluidsstudio, ‘sample’-tempel en audiobewerkingsprogramma ineen. Laten we de programma’s eens beter bekijken.

iPhoto

Dit programma wordt automatisch gestart wanneer je een digitaal fototoestel of een geheugenkaartje met foto’s via een card-drive in de Mac steekt. Je hoeft geen drivers of andere speciale software te installeren volgens Apple en dat bleek in mijn geval juist. Zowel mijn Olympus E10 fotocamera als de Canon XM2 camcorder in fotomodus werden meteen herkend waarna direct foto’s konden worden geïmporteerd. Deze foto’s komen als postzegels in het grote venster rechts te staan. Vervolgens kun je in de linker tabel een rubriek aanmaken, zoals bijvoorbeeld ‘familie thuis’ en de foto’s daar inslepen. De foto’s worden overigens niet verplaatst, er komt alleen een link in dat mapje te staan. Je kunt dan ook een foto in meerdere mapjes zetten, bijvoorbeeld een Sony MD-recorder kun je in het mapje Sony, in het mapje recorders en in het mapje huiskamerapparatuur zetten. Nogmaals, de foto staat maar één keer op de harde schijf maar je kunt hem in elk van die mapjes vinden. Los daarvan kun je elke foto nog een aantal steekwoorden meegeven en ook daarop kan worden geselecteerd. Dit is een praktische manier van ordenen zolang je het niet te ingewikkeld maakt. Prima voor thuisgebruik dus. Klik je vervolgens op het ‘ knopje’ Bewerk, dan kun je de foto bijwerken. Er kan een uitsnede worden gemaakt, waarbij zowel de aspectratio als de afmetingen in pixels kunnen worden gekozen. Verder kan kleur, contrast en helderheid automatisch of handmatig worden gewijzigd, er is een rode ogen functie die op eenvoudige manier het rood uit ogen kan verwijderen, er is een functie om foto’s recht te zetten en er is een eenvoudige retoucheerfunctie. Het is geen Photoshop maar wel veel eenvoudiger te bedienen.

Nu de foto’s zijn ingelezen, gecatalogiseerd en gecorrigeerd, is het tijd voor de uitvoerkant. Natuurlijk kunnen foto’s geprint worden. Op eenvoudige wijze kunnen één of meer foto’s op een A4-tje worden afgedrukt of kan er een pdf-je worden gemaakt. Maar mailen gaat ook zeer eenvoudig: kies een aantal foto’s en klik op mailen en je hoeft alleen nog maar het e-mailadres van de ontvanger in te vullen of op te vragen uit het adresboek. Een verzameling foto’s kan ook op cd worden gebrand terwijl er ook een link naar iDVD is, waarover later meer.

Er kan zelfs automatisch een fotoboek worden aangemaakt, dat in virtuele vorm via internet verzonden wordt naar een bedrijf en via de post in ‘vaste vorm’ wordt teruggestuurd. Verder kunnen de foto’s als dia’s op het computerscherm worden getoond, waarbij er mooie zachte overgangen van de ene naar de andere foto gebruikt worden. Het is zelfs mogelijk de foto’s over het scherm te laten bewegen en daar muziek achter te zetten. En dat is meteen het bruggetje naar het tweede programma.

iTunes

Stel je hetzelfde programma voor als iPhoto maar nu met muziek en je hebt iTunes. Links een aantal categorie‘n, rechts een lijst met songs, inclusief details als speelduur, artiest, etc. Doe een cd in de drive en iTunes start op om de muziek weer te geven. Als de computer toegang heeft tot internet zal meteen de titel en artiest en de songtitels van de cd worden opgevraagd. Je kunt de songs in de bibliotheek slepen waarna ze op de harde schijf worden opgeslagen. Dat kan in volle resolutie (44,1 kHz/16-bits als AIFF of WAV) maar ook als MP3 of AAC (de nieuwe substandaard van MPEG4). Er is zelfs een mogelijkheid om muziek op te slaan met ‘lossless’ compressie. Ook muziek afkomstig van andere bronnen kan eenvoudig in de bibliotheek worden geïmporteerd. Verder is het mogelijk ‘af te stemmen’ op internet-radiostations. Sinds ruim een jaar is de on-line muziekwinkel van Apple actief en kun je via iTunes nummers kopen/downloaden. Je kunt een deel van het nummer on line beluisteren. Een enkel nummer kost € 0,99, een hele cd € 9,95. En sinds kort wordt Adam Curry’s podcasting ondersteund. Hiermee kunt u zich (doorgaans gratis) abonneren op een podcaster waarvan u dan automatisch ‘radioprogramma’s’ ontvangt. Deze kunt u op de computer of bijvoorbeeld via Elgato’s EyeHome (zie het betreffende artikel in Xtr@) in de huiskamer afspelen. Ook kunnen de podcasts automatisch naar uw iPod worden gekopieerd.

Songs in de bibliotheek kunnen behandeld worden met een 10-bands equalizer terwijl ook het volume kan worden aangepast. Een compressor ontbreekt terwijl dat nu juist zo handig was geweest voor het maken van materiaal voor in de auto. Want ook iTunes 4 kent natuurlijk de mogelijkheid de songs op cd te branden. Dat kan in de vorm van een gewone cd maar natuurlijk ook als MP3-cd of AAC-cd. iTunes kent ook wat meer zoekmethoden, wat logisch is omdat er per song meer gegevens aanwezig zijn: genre, titel artiest, etc. Het is dan ook eenvoudig afspeellijsten aan te maken. En die kunnen precies wat de naam zegt: muziek van een bepaalde samenstelling – of juist niet – afspelen in logische of onlogische volgorde. Mede gezien de voor een computer erg goede geluidskwaliteit is aansluiten op de stereo-installatie een reële optie. Het is natuurlijk geen high-end cd-speler.

iMovie

Dan komen we nu bij de videomontage. iMovie is duidelijk een ander programma, hoewel ook hier de manier van werken sterk overeenkomt. Voor het programma wordt opgestart, dient eerst de camcorder via Firewire (IEEE-1394) aangesloten en aangezet te zijn. Het mag duidelijk zijn dat hiervoor een digitale camcorder (MiniDV, Digital8 of HDV) of een omzetter van analoog naar DV nodig is. Analoog naar DV-omzetters zijn er onder andere van Datavideo, Canopus en Dazzle. Als het programma gestart is, kan meteen begonnen worden met het inlezen van opnamen van de band. De virtuele schakelaar onder het virtuele beeldscherm wordt op camera gezet en er verschijnen virtuele toetsen op het scherm. Hiermee kan de camcorder op afstand bediend worden zodat naar het begin van de opnames kan worden gezocht. Op het juiste punt, of iets ervoor, wordt dan op ‘importeer’ geklikt waarna de opnames de computer in worden geladen. Daarbij wordt gelet op de TOD-informatie op de band. Deze ‘Time Of Day’-stempel bevat datum en tijd van de opname. Is er een sprong in het tijdsverloop, dan weet iMovie dat een nieuwe opname is begonnen. Er wordt dan automatisch een nieuwe scène aangemaakt in het archief rechts in beeld. Als alles op de harde schijf staat, kan begonnen worden met de montage. Daartoe klik je op een van de scènes in het archief, waarna die zichtbaar wordt in het grote monitorscherm. Je kunt nu begin en eind veranderen met de ruitertjes onder het monitorscherm. Het is ook mogelijk een scène te splitsen of te kopi‘ren, mocht dat wenselijk zijn. De bewerkte scène kan nu in de tijdlijn worden gesleept en verdwijnt dan uit het archief.

Overgangen

Als alle benodigde scènes in de tijdlijn staan, kunnen eventuele beeldovergangen worden toegevoegd. Daartoe kies je onder het archief voor overgang, waarna je kunt kiezen uit dertien verschillende soorten overgangen. Vergeleken met sommige andere videomontageprogramma’s is dat weinig, maar de belangrijke zitten erbij en de rest moet je sowieso niet of erg weinig gebruiken. Kijk maar eens op tv hoe vaak gewoon ‘hard’ gesneden wordt. Je kunt een overgang gewoon slepen naar een plek in de tijdlijn tussen de twee scènes. Dan zijn er nog de effecten. Ook hiervoor geldt: spaarzaam gebruiken. Het gaat er al snel kinderachtig uitzien. Overigens niet vanwege eventuele technische of artistieke tekortkomingen van iMovie, maar gewoon omdat effecten vaak overkill zijn. Belangrijke effecten zijn helderheid/contrast en kleurcorrectie, net iets te donkere of te blauwe opnames zijn hiermee te verbeteren.

Dvd’s

Goed. Dan zijn we nu toe aan de reden dat ik eerst iPhoto en iTunes heb besproken. Want u kunt zowel foto’s als muziek toevoegen aan uw film en dat gebeurt in samenwerking met deze twee programma’s. Veel camcorders vandaag de dag hebben een fotofunctie. Het belangrijkste verschil tussen een foto en een videoframe is dat die laatste is opgebouwd uit twee fields: eerst worden de oneven lijnen geschreven, daarna de even lijnen. Als het object of de camcorder in de tussentijd van positie veranderd is, dan is er verschil tussen het eerste en het tweede frame en heb je geen scherp beeld als je het stilzet. Daarom gebruik ik altijd foto’s als ik details wil laten zien, zoals bijvoorbeeld de prachtige tegels in het Alhambra in Granada. Het nadeel daarvan is dat de film erg statisch kan worden. iMovie heeft hier een prachtige oplossing voor: Importeer de foto’s in iPhoto en ga vervolgens in iMovie naar Foto’s. Kies de rubriek op dezelfde manier als in iPhoto – in feite kijkt u naar een invoegversie van iPhoto – en kies de gewenste foto. Klik nu op de button Begin en kies een uitsnede. Klik nu op de button Einde en kies een iets andere uitsnede. U kunt nu de tijd instellen die iMovie neemt om langzaam van de eerste uitsnede naar de tweede te gaan. Afhankelijk van wat u heeft gedaan zal de foto gaan bewegen, inzoomen of beide. Zo mooi krijg je het met de camcorder niet voor elkaar. Deze functie, het ‘Ken Burns Effect’ genaamd, is bedoeld om foto’s dynamisch in film te kunnen toepassen. Ken Burns is een regisseur van documentaires die deze techniek frequent toepast. Uiteraard kunnen ook gewoon stilstaande foto’s worden ingevoegd.

Muziek

Dan willen we natuurlijk muziek toevoegen. Daartoe schakelen we de tijdlijn over van scèneweergave naar tijdweergave. In de tijdlijn zien we nu geen dia’tjes die de scènes representeren maar blokken die met de lengte precies laten zien hoelang een scène duurt. Daaronder zien we nog twee lege regels waarin we geluid kunnen plaatsen. Voor het kiezen van de muziek klikken we op de button Audio. We zien nu de muziekbestanden die in iTunes staan plus het woord Microfoon, een bewegende uitsturingsmeter en een rood knopje. Eerst gaan we commentaren bij de film spreken. Dat doen we door in de tijdlijn te klikken op het punt waar het commentaar moet beginnen. We halen diep adem en klikken op de rode knop. De opname gaat lopen en we spreken de gewenste tekst in. Over een microfoon hoeft u zich geen zorgen te maken, die is in het scherm van de iMac ingebouwd. Nogmaals op de knop klikken en de opname stopt. We kunnen dit nog op verschillende plaatsen in de film herhalen. Als de commentaren erin staan, kiezen we een achtergrondmuziekje uit. Door een deel van een titel of artiest in het zoekvenstertje te klikken, maken we snel een selectie. Klik in de tijdlijn op de plaats waar de muziek moet beginnen, klik op de gewenste song en klik op de knop Plaats bij afspeelkop. De muziek – of het nu om MP3, WAV, AIFF of een andere bestandsvorm gaat maakt niet uit – wordt automatisch in de tijdlijn op de onderste lijn gezet. Als de song te lang is, kan het begin of het einde worden ingekort door het driehoekje te verslepen. Als alle muziek in de film staat, rest alleen nog het regelen van het volume. Daartoe klik je bij Wijzig volume waarna er een lijn te zien is in elk spoor. Door op die lijn te klikken komt er een balletje op de lijn dat naar boven of naar onder kan worden gesleept. Hiermee regel je het volume vanaf het punt waar het balletje staat. Moet het volume verderop weer veranderen, dan gewoon weer een balletje klikken en het volume aanpassen. Eenvoudiger kan het niet.

De film is nu klaar en kan afgekeken worden. Als uw digitale camcorder ook over een Firewire-ingang beschikt, kan die gebruikt worden als D/A converter. Sluit daarvoor de Firewirekabel aan tussen de iMac en de camcorder en sluit de video-uitgangen aan op de TV of een videomonitor. Als u nu bij voorkeuren de optie Speel af via camera aanzet, kunt u de film via TV of of full screen op de monitor weergeven vanuit de computer.

iDVD

Okay, hier ging het eigenlijk om. We gaan een dvd maken. Daartoe klikken we op het iDVD-toetsje (we zijn nog steeds met iMovie aan het werk). Het archief verandert nu in een lege lijst. We zetten de cursor aan het begin van de tijdlijn en klikken op Voeg hoofdstuk toe. Er verschijnt nu een fotootje in de lijst en we tikken een titel van het eerste stukje. Dan gaan we met de cursor in de tijdlijn naar een tweede gedeelte, klikken weer op Voeg een hoofdstuk toe en tikken de tweede titel in. Zo gaan we door tot alle hoofdstukken van onze film benoemd zijn.

Dan klikken we op Maak iDVD-project aan. iDVD wordt nu automatisch opgestart en je ziet de layout van het menu van de dvd zoals iDVD het zou kunnen maken. Je klikt nu op Instellingen en kiest thema’s. Je ziet nu een groot aantal sjablonen waarmee je eenvoudig een eigen menu – of meerdere menu’s – kunt maken. Afhankelijk van de gekozen sjabloon kun je een filmpje of een foto in de titel slepen, kunt je titels aanpassen, menukeuzes bijmaken, etc. iMovie heeft al een menu met Speel film af en Scèneselectie aangemaakt. Onder Scèneselectie is een submenu te vinden met de hoofdstukken die we eerder in iMovie hebben aangemaakt. We kunnen nu met opmaak de tekst, de achtergrond en een eventueel achtergrondmuziekje instellen. Via audio, foto’s en films hebben we weer toegang tot het materiaal in iTunes, iPhoto en een door de gebruiker in te stellen map waarin de scènes zijn opgeslagen.

Ik wil nog één ding doen: de foto’s die ik die dag heb genomen erbij plaatsen. Ik klik op Diavoorstelling er er wordt een menu-item bijgemaakt dat ik meteen hernoem in De Foto’s. Door er op te klikken zien we een lege lijst. Ik kies nu in het instellingenvenster voor foto’s en zie weer de groepen die ik in iPhoto heb gemaakt. Ik kies de goede groep en kies een aantal foto’s. Die sleep ik in de lijst en maakt wat instellingen betreffende de diavoorstelling: automatische beeldwisseling na 5 seconden, pijltjes voor- en achteruit in het scherm en als laatste kies ik voor audio in het instellingenvenster en kies een muziekje voor achter de diaserie. Ook klik ik nog even op Voeg originele foto’s toe aan DVD-ROM. De originele (grote) bestanden worden nu ook op de dvd gezet en kunnen met de dvd-drive in de computer worden gelezen. Overigens kun je ook een DVD met alleen foto’s maken door direct vanuit iPhoto op DVD maken te klikken.

De DVD

Ik klik nog even op status en zie dat de film ondertussen al een heel eind is gerenderd (het omrekenen naar MPEG2 voor dvd). Rest me op Brand te klikken en een lege dvd-r in de drive te doen. Afhankelijk van de lengte van het project, de soorten bronnen en aantal menu’s duurt het samenstellen van de dvd-structuur, het renderen en het branden tot soms wel een paar uur. Maar je hoeft er gelukkig niet bij te zitten en kunt het dus ’s avonds of ’s nachts aanzetten.

Kwaliteit

Hoe goed is deze dvd? En speelt ‘ie op elke dvd-speler? Laten we met het eerste beginnen. Iedereen is het eens over de erg hoge kwaliteit van (goede) dvd’s. Zeker vergeleken met tv-uitzendingen is de kwaliteit zoveel hoger, dat ook bij het maken van eigen dvd’s de kwaliteitsverwachtingen erg hoog zijn. De dvd’s die u kant en klaar koopt, hebben immers nog een hogere kwaliteit dan uw eigen camcorderopnamen. Dus moet een dvd uw eigen opnamen prima verliesloos kunnen weergeven. Dit is echter niet helemaal waar. Op dvd’s wordt een compressietechniek gebruikt met de naam MPEG2. Een deel van de compressie wordt bereikt op eenzelfde manier als bij computers door vaak voorkomende bitpatronen te vervangen door compactere codes. Bij computers heten die bestanden zip- of sit-bestanden. De rest van de besparing moet verkregen worden door alleen die delen van het beeld te coderen die veranderd zijn ten opzichte van het voorgaande beeld. Stel, je maakt een opname van het Rijksmuseum en het shot duurt 6 seconden. Dan heb je zes seconden bijna hetzelfde beeld want het Rijksmuseum staat stevig stil. Alleen die fietser en die paar voetgangers bewegen door het beeld. Door nu alleen die delen op te slaan, kan drastisch beperkt worden in de ‘dataflow’. U snapt nu ook waarom een statief geen slecht idee is. Want wanneer u uit de hand filmt, beweegt het Rijksmuseum natuurlijk wel, tenminste voor de camcorder.

Een andere vijand is beeldruis. Immers, beeldruis bestaat uit willekeurige patronen en is dus in geen beeldje gelijk. Daarom zien dvd’s, gemaakt van VHS er ook niet uit. Kant en klare dvd’s zijn zo mooi omdat die genomen zijn van 35 mm film die een veel hogere resolutie en kleurcontrast heeft. Beeldruis, bij film korrel genoemd, ligt op een veel lager niveau zodat maar weinig bits nodig zijn om ‘rommel’ te coderen. Op eenzelfde manier is de opname van een 3-chip camcorder (met een beeldchip voor elk van de primaire kleuren: rood, groen en blauw) zichbaar beter op dvd te zetten dan dezelfde opname, gemaakt met een 1-chip camcorder. Dit geldt voor elke vorm van audio- en videocompressie, dus ook voor MP3 en filmpjes voor het internet. Wil je dus een videostream op het internet zetten in een klein formaat en met een lage bitrate, begin dan met een erg hoge kwaliteit video.

Maar terug naar de dvd. De beeldkwaliteit van een dvd, gemaakt met een gewone digitale camcorder met één beeldchip (zeg onder € 1000) is meestal net wat minder dan het direct weergeven van het bandje. Afhankelijk natuurlijk van de kwaliteit van het filmwerk. Nogmaals, hoe beter de bron des te beter de dvd. Neem je een 3-CCD camcorder, dan is het verschil tussen band en dvd nog weer kleiner. En als je al over een HDV (High Definition DV) beschikt, kun je natuurlijk een nog hoger resultaat halen. Toch is de kwaliteit van een topfilm op een top-dvd niet haalbaar. Films worden geschoten met objectieven die al een veelvoud kosten van alle apparatuur van u bij elkaar. Je kunt er zelfs een zeer fatsoenlijke auto van kopen. Bovendien wordt elke scène zorgvuldig door vakmensen uitgelicht en wordt het ook nog eens op film vastgelegd en daarna pas ingescanned. Maar dat moet u niet ontmoedigen. Met een goede DV-camera is de kwaliteit van veel tv-programma’s prima haalbaar en zelfs met een niet te dure DV-camcorder is de kwaliteit al snel beter dan VHS of S-VHS en bovendien is het veel handiger even een dvd te pakken en via het menu die leuke passage te zoeken.

Duurzaamheid

En er is nog een erg goede reden om een dvd van uw video’s te maken: uw videobandjes zijn absoluut niet betrouwbaar op lange termijn. Ik heb diverse Video-8 en Hi8 bandjes die nogal wat storing geven. De dvd-r techniek verschilt chemisch niet van cd-r techniek en daarvan weten we dat de goede merken erg lang meegaan. De voorzichtigste schattingen zijn 25 jaar, maar ik heb ook wel 100 jaar gehoord. Voor mijzelf geldt dat als het over 50 jaar nog interessant is wat ik gefilmd heb, het dan wel op de drager die dan actueel is overgezet kan worden. Tot die tijd wil ik wel kunnen genieten van mijn eigen opnamen zonder me te moeten ergeren aan de storingen die nu met mijn nog maar 10 jaar oude Video-8 opnamen moet ondergaan.

iLife

Hoe vond ik het DVD maken met een iMac. OS X is het fijnste besturingssysteem dat ik tot nu toe heb mogen gebruiken. Voor een aantal mensen zal het erg prettig zijn dat alle hier gebruikte programma’s ‘gewoon’ in het Nederlands zijn. Dat geldt voor de meeste Apple programma’s.

Erg onder de indruk ben ik van de hoge mate van integratie van de iLife programma’s. Ook dat heb ik in deze mate nog niet eerder gezien. Er zijn natuurlijk voor Windows computers ook genoeg videobewerkingsprogramma’s dvd ontwerpprogramma’s, fotocatalogi, jukeboxen en dvd-brandprogramma’s, en soms zijn een of twee van die programma’s min of meer ge•ntegreerd, maar nooit allemaal.

Besluit

Ik zie ook wel wat nadeeltjes aan de iMac. Op de eerste plaats lijkt de iMac een dure computer omdat het alles in één koop is. Je koopt niet alleen de computer zelf, je koopt ook de muis, toetsenbord, LCD-scherm, cd- of dvd-brander en al die uitstekende Nederlandstalige software. Je koopt dat ook nog een keer in een zeer fraaie vormgeving. En de iMac is fluisterstil, dus geen gillende ventilatoren in de kamer. Daar staat tegenover dat een computernerd er weinig aan kan sleutelen want iets erbij bouwen of vervangen is met de iMac een stuk lastiger. Wel kun je externe drives aansluiten via Firewire of USB2, kan er natuurlijk een printer en scanner worden aangesloten en kan de prachtige iPod worden gevuld vanuit iTunes. De iMac is vooral voor mensen die creatieve dingen met de computer willen doen en niet voor mensen waarbij de creativiteit vooral in het knutselen met computers zit.

Voor het maken van dvd’s heb ik weinig tekortkomingen kunnen vinden: werd in de vorige versie 16:9 (breedbeeld) niet ondersteund, de huidige versie ondersteunt dit wel. Sterker nog, het kan zelfs in HD. De huidige Mac’s ondersteunen nu ook zowel dvd-r(w) als dvd+r(w).

Voor de rest vind ik het jammer dat ik voor mijn werk soms nog een Windows computer moet gebruiken omdat daar een paar programma’s draaien die niet voor de Mac beschikbaar zijn.

Mijn volledige videotheek met eigen opnamen staat ondertussen op dvd!